Konu: Kafam Karışık - Çaresizim

Ben istememiştim böyle olmayı neticede.Ama ne yazıkki buyum ve yapabilecek pek bi şeyim yok.Yani yasak diolar kabul ama neden var o zaman böyle bi duygu.Tarih boyunca hiç kabul görmemiş olması yasaklığı daha mantıklı kılıyo ama yasak olmamasını çok isterdim yada daha da güzeli, düzgün olmayı çok ama çok isterdim.O zaman hayat daha kolay olurdu benim için.Sürekli içimde bir şeyleri gizlemek bastırmak zorunda kalmazdım.Ahh keşke öyle olsa idi, hayat belkide o zaman yaşanılır olurdu çünkü ileriye baktığımda kendine ait gelecek görürdüm.Şimdi ise sadece sabret diyebiliyorum kendime.Sabret belki bir gün bunlara sadece kötü bi zamandı kafam karışıktı deyip gülüp geçerim umuduyla.Yani kendimi hasta kabul ediyorum caresizce.Ve bir mucize bekliyorum.Ben bu şekilde yaratıldıysam elimde de olmuyo kendi kendime düzelmek.
Tüm bunları neden mi sizlere anlatıyorum.Çünkü kendimi çok yanlız hissediyorum ve benim gibi insanların gerçektende var olduklarını.Bi yerlerde yaşıyor olduklarını bilmek istiyorum.Belkide umut istiyorum.Ya bırak kendine acımayı, sen normalsin ve kendini normal hisedebileceğin cevreler var diyebilecek kişileri yada beni düzeltebilecek kişileri arıyorum..Çok yoruldum...

Berk Nickli Üyeden Alıntı

Ben istememiştim böyle olmayı neticede.Ama ne yazıkki buyum ve yapabilecek pek bi şeyim yok.Yani yasak diolar kabul ama neden var o zaman böyle bi duygu.Tarih boyunca hiç kabul görmemiş olması yasaklığı daha mantıklı kılıyo ama yasak olmamasını çok isterdim yada daha da güzeli, düzgün olmayı çok ama çok isterdim.O zaman hayat daha kolay olurdu benim için.Sürekli içimde bir şeyleri gizlemek bastırmak zorunda kalmazdım.Ahh keşke öyle olsa idi, hayat belkide o zaman yaşanılır olurdu çünkü ileriye baktığımda kendine ait gelecek görürdüm.Şimdi ise sadece sabret diyebiliyorum kendime.Sabret belki bir gün bunlara sadece kötü bi zamandı kafam karışıktı deyip gülüp geçerim umuduyla.Yani kendimi hasta kabul ediyorum caresizce.Ve bir mucize bekliyorum.Ben bu şekilde yaratıldıysam elimde de olmuyo kendi kendime düzelmek.
Tüm bunları neden mi sizlere anlatıyorum.Çünkü kendimi çok yanlız hissediyorum ve benim gibi insanların gerçektende var olduklarını.Bi yerlerde yaşıyor olduklarını bilmek istiyorum.Belkide umut istiyorum.Ya bırak kendine acımayı, sen normalsin ve kendini normal hisedebileceğin cevreler var diyebilecek kişileri yada beni düzeltebilecek kişileri arıyorum..Çok yoruldum...

Offfff Sevgili Berk,

Senin gibi kendini yalnız ve çaresiz hisseden ne çok insan var .... Sadece buraya yazılanlara baksan anlarsın.... Zaten şu körolası yalnızlık hissi yazdırtıyor... Kendine acımaya, umutsuzluğa kapılmaya başlıyorsun..

En kötüsü ne bilio musun? "Kendine acımak" ....

Tersten git ve sakın kendine acıma... "Herkes" gibi olmamak bi yandan da "keyifli" bişi... Farklı düşünüyosun, farklı şeyler hissediyosun, dünyaya daha farklı gözlerle bakıyorsun... Herkesin göremediklerini görüyosun, hayatın farklı renklerini yakalamkta ustalaşıyorsun...

"Herkes" gibi olmak elbette çooook kolay... Zor olanı başarmanın keyfini çıkart...

Kendine avcımaya başladığın anda, kendinle dalga geçmeye başla... Çok iyi geliyor... Bak bunu da "herkes" beceremez...

Sakın, sakın bi tanem kendine acıma... İşte o zaman yalnızlıktan korkmaz, umutsuzluğa kapılmazsın... Bak, ben bile hala umudumu koruyoırum....

Dün akşam gerçektende bunalımdaydım iyiden iyiye.Ağladım durdum bütün gece.Mutlu olmak istiyordum tek dediğim buydu kendime...
Ama artık daha rahatım.Ağlamak insanı rahatlatıyor.
Bu arada 25 yaşındayım hiç de genç sayılmam yani artık bazı şeyleri aşmam lasımdı.Benim en büyük hatam anneme acılmam oldu.Oda beni tedavi konusunda ikna etti.Yani hastalık olduğuna dair.Sonrada ablam eklendi bu tayfaya(kendisi doktor) psikiyatrislerden randevular başladı......
Şimdi ise onlardan kurtulmak için iyileştim diyorum ama koca bi yalan
Geçen yaz bi bayanla denedim sex yapabilmeyi ama ne bileyim heyecanı yoktu.Biri bana bi görev vermişti ve ben bu görevi yerine getiriyordum sanki.
Son cümlem yine aynı ) ÇOK YORGUNUM
Bu arada teşekkür ederim benimle görüşleri paylaştığın için "hayal ali".

Berk Nickli Üyeden Alıntı

Dün akşam gerçektende bunalımdaydım iyiden iyiye.Ağladım durdum bütün gece.Mutlu olmak istiyordum tek dediğim buydu kendime...
Ama artık daha rahatım.Ağlamak insanı rahatlatıyor.
Bu arada 25 yaşındayım hiç de genç sayılmam yani artık bazı şeyleri aşmam lasımdı.Benim en büyük hatam anneme acılmam oldu.Oda beni tedavi konusunda ikna etti.Yani hastalık olduğuna dair.Sonrada ablam eklendi bu tayfaya(kendisi doktor) psikiyatrislerden randevular başladı......
Şimdi ise onlardan kurtulmak için iyileştim diyorum ama koca bi yalan
Geçen yaz bi bayanla denedim sex yapabilmeyi ama ne bileyim heyecanı yoktu.Biri bana bi görev vermişti ve ben bu görevi yerine getiriyordum sanki.
Son cümlem yine aynı ) ÇOK YORGUNUM
li".

Evet sevgili Berk, insanı duygusal olarak çok yoran bir süreç...

Aslında annenle, ablanla konuşmuş olman çok önemli bir adım... İster sen açılmış ol, ister onlar farketmiş olsun.. Bu nokta o kadar önemli değil. En azından senin tercihine ilişkin artık fikir sahibi olmuş durumdalar.
Büyük çoğunluk "ailem farkeder mi, duyar mı diye ölüp ölüp diriliyor... Bu en önemli noktayı geçmiş durumdasın....

Annenin, kardeşinin tepkisi de son derece normal bence... Kolay değil çocuğunun, kardeşinin "eşcinsel" olduğunu kabullenmek... Çoğunluğun tercihine uymayan, aykırı bir tercih... Ne yazık ki eşcinseller hayatı daha zor yaşıyorlar, aşağılanıyorlar, dışlanıyorlar... Hem sen üzülüyorsun hem seni sevenler...

Bak sevgili Berk, zorlukları aşabilmek için herkesten çok daha sağlam kendi ayaklarının üzerinde durabilmelisin... Bu da, öncelikle sevdiğin ve rahat yaşamanı sağlayabilecek bir işinin, mesleğinin olmasına bağlı... hayata dair başka önceliklerin muhakkak vardır... Yoksa da öncelikle onları düşün... Her ne kadar ağlamak insanı rahatlatıyorsa da çözüm değil...

Ayrıca ne kendine acıyarak ne de annene acıyarak çözüme de ulaşamazsın.. Acımasız ol demiyorum ama "acıma" duygusunun insanın "doğru" düşünebilmesini engellediğinin de farkında ol...

Herkesin, yaşama dair elbette kendi doğruları oluyor... Ne sen annenin doğrularını tümüyle kabul edip yaşayabilirsin ne de annen seninkileri... Bir noktada uzlaşmanız gerekiyor... Bu uzlaşma konusunda psikiyatristten yardım almak gerçekten önemli...Ama, psikiyatriste yalnızca senin değil özellikle annenin gitmesini öneririm.... Tabiki eşcinselliği hastalık olarak görmeyen adam gibi bir psikiyatriste...


Güldürdün beni sevgili Berk... 25 yaş daha nedir ki... Hayatın daha çok başındasın ve dönebileceğin o ooo öyle çooook viraj var ki...

Öğretmenim, ekenomik özgürlüğ&# 252;m var.Lakin, sadece kendi içimde yaşadığım sıkıntılar; beni içinden cıkalmaz halde tutuyor.
Beden dilini oldukça başarılı kullanırım ve zeki bi insan sayılırım.Bu yüzden cevremdeki insanların gay olduğumu anlaması imkansız halde..(Genelde ilk önce şüpelenirler ama sonra kibar, cinsellik muhabbetlerini çok özel tutan biri olarak tanıtırım kendimi.Ve fazla da sosyal değilimdir, acık vermemek için kaçınırım sosyallikten)
Anneme ben söylemiştim, onlardan gizli bi şey yapmayı pek sevmem diye.
Şimdiki sorunum daha cok kendimi yanlız hissetmemle alakalı.Cevrem (babamda dahil) evlenme konusunda baskı yapmaya başladı sayılır.Ama ben farklı hissediyorum ve sürekli ilişkilerden bahsedilen ortamda, birileriyle tanışmamın imkansız olduğunu bildiğim, için daha bi çaresizleşiyorum.
5 yaşındaki çocuğun oyun arkadasına ihtiyaç duyduğunda hayali arkadaş yaratması gibi, bende hayali sevgili yaratıyorum kendime.. (ve lütfen beni yanlış anlamayın buraya sevgili bulmaya gelmedim.sadece günlüğüm e yazmaktan vazgeçip,buraya yazıyorum.Katlandığınız için teşekkürler)
Birileriyle bi şeyler paylaşmak, hele de bu konuda, gerçekten çok güzel..

Berk Nickli Üyeden Alıntı

5 yaşındaki çocuğun oyun arkadasına ihtiyaç duyduğunda hayali arkadaş yaratması gibi, bende hayali sevgili yaratıyorum kendime.. (ve lütfen beni yanlış anlamayın buraya sevgili bulmaya gelmedim.sadece günlüğüme yazmaktan vazgeçip,buraya yazıyorum.Katlandığınız için teşekkürler)
Birileriyle bi şeyler paylaşmak, hele de bu konuda, gerçekten çok güzel..

Hepimiz bi şileri paylaşmak, dertleşmek, rahatlamak için burdayız... Yanlış anlayan olursa da düzeltirsin...

Hayali sevgili meselesine gelince... oooo bende bi sürü var... Bazen birini diğeriyle aldatıyorum bile... Terkettiklerim de oluyor... Şimdiye kadar beni terkedense hiç olmadı...

Selam Berk:

Aslina bakarsan bende kendimi cok yalniz hissettigim zamanlar oldu. ama emin ol berk senin gibi insanlarin oldugunu dusunmek inannilmaz derecede bi guc katiyo. Birde su escinsellige hastalik olarak bakma mevzusu. Sakin aklina bole bisi getirme bizler hastalikli yada kusurlu insanlar degiliz. Farkli olmak hastalik anlamina gelmez saten bilimsel olarakta artik escinsellik hastalik olarak nitelendirilmiyor.Kendini sakin yalniz hissetme ben burdayim ve yanindayim...

Destekleriniz için hepinize çok teşekkür ederim.Biliyomusunuz iki gündür neşeliyim.Bu benim için çok önemliydi.Gerçe kten saoolun.
Dışarıda gezerken artık biraz daha rahatım sanırım.Az evel kardeşimle yemeğe cıktığmızda, yakışıklı birine denk geldim ve parfümüne felan dahi dikkat ettim.
Normalde o cocuğa baktığım için dahi büyük pişmanlık duyardım ama içimde yaşadığım bu küçük olaydan zevk almaya bakmalıyım dedim kendime ve öyle yaptım.
Ayrıca "Lak Lak Cafe" deki yazıları okumaktan acayip keyf alıyorum.Teşekkürl er onca samimi paylaşım için Çok eğlenceli yazılar kimileri.

Beerkkk yorumları okuyamadım tek tek direk dalıyorum konuya..
Bak arkadaşım. Beni bilenler bilir, senin gibiydim. İntihara kalkıştığım bile olmuştu. Ama şimdi o kadar mutluyum ki anlatamam.

Ve bunu nasıl başardım biliyor musun?
Kendimi kabul ettim. Kabullendim. Sende kabullen. Çünkü biz gayet normaliz. Deli değiliz, hasta değiliz. En az diğerleri kadar normaliz.

Mutlu olmana hiç kimse engel olamaz. Bir kişi dışında, o da sensin. Her koşulda senden başka kimse sana bir engel oluşturamaz. Aile bir yere kadar hayatında oluyor insanın.

Yapman gereken tek şey, "Ben buyum!" diyip, yere sağlamca basabilmek..
Bunu yapabilirsin biliyorum. Yapacaksında

Kolay gelsin..

Yani anlayamadığım bi şey var.Gay olupta cinsellik, aşk hoş karşılanılmıyor.3 semavi dinde buna fazlasıyla karşı cıkıyor.Peki dinde söyelnilmiyormu “Allah sizi sizden daha iyi bilendir” diye.Neden bizi rahatlatacak hiç bir ayet yok.Neden bize hep saldiri var.Mevlana ve Şems’in aşkını kutsallaştırılırken, Mevlana Şems’te Allah’ı buldu diye, neden bize sapık muamlesi, kafir muamelesi var.
Tamam burayıda geçtim.Diyelim ki cinsellik o kadar hoş görülen bir şey değil dinde.O zaman neden cennette sex var. Yani anlayamıyorum nerde yaşlışım var diye.Hiç bi Allahın kuluda bunu bana söyleyemiyor, şurda yanlışın var diye.Neden söyleyemiyor çünkü ben böyle yaratıldım.Peki o zaman semavi dinlerin hepsi uydurmamı?Sanmıyorum. Ama bi türlü de anlayamıyorum ne yapmam gerektiğini.Madem böyleyim yaşamam mı gerekmiyo?Peki o zaman neden intihar yasak?
Sevdiğim bir kadına sarılıp onu öpmek en büyük tutkularımdan biri olsaydı hayat çok daha kolay olurdu dimi.Çünkü herkez öyle yapıo.Sanki ben ve benim gibiler genetik sapmalarız.Tanrının ve insanların planında olmayan YANLIŞLIKLARIZ.
Çok depresyon vari cümleler bunlar biliyorum ama birilerine anlatmazsam göğsüm yarılacakmış gibi hissediyorum.Sabrınız için şimdiden hepinize teşekküler.Sanırım gerçekler üzerine kurduğum hayatımda sizler gibi sanal arkadaşlarımdan öteside yok (kahrol yanlızlık)

Pegoş'cuğum aslında onlar ilk başlardaki çıkmazlarımdı ve dinden daha cok iç hesaplaşmalardı. Bilirsiniz insanın "id, ego, süperego" kısımlarından ego yani bendeniz, id(cinselliğim)'in yapmamı istediklerini dinliyordu lakin süperego(ki büyük kısmı dini bilgilerle dolmuş durumda)'nun baskılarına dayanamıyordu bi türlü."Çaresizim" başlığı bunlar vardı daha cok.
O yüzden de garibim zavallım ego'cuğum cıldırmak üzere geldi çatışmalar yüzünden.Kendini anlatırken hatta id ve süper egosuna yakışıklı ve seksi diye isimler takarak hikayeleştirip sunduğu bile olmuştu.
Ama "kafam karışık" diye açmış olduğum konunun kesinlikle burda acılması gerekiyormuş onu kabul ediyorum.

Berk, eşcinsel olmakta yanlış olan hiç bişey yok! Kafanı dini konulara takma yoksa işin içinden çıkamazsın. Ama şahsi düşüncemi duymak istersen, dinler (tanrı demiyorum, o apayrı bi konu bana göre) sadece insanların uydurmacası, eğer tanrı eşcinselliği yasaklamış olsaydı neden doğada her hayvan türünde (balıklar, ayılar, maymunlar, filler, kediler vs) eşcinsellik olurdu?
Eşcinsellik tarih boyunca böyle negatif karşılanmadı, büyük iskender, birsürü osmanlı padişahı, vezirler, birsürü ünlü sanatçı, hatta dini liderler vs eşcinseldi.
Ayrıca eşcinsellik hastalık statüsünden 45 yıl önce çıkarıldı. eğer ailen artık eşcinsel olduğunu biliyorsa, onlara bunun bi hastalık olmadığını ve bunun bir "tedavi"sinin olmadığını söyle... Olan ailenin ve senin psikolojine olur... Onlara biran önce bunu kabullenmelerini söyle.

Sevgili Berk,
Dine bence çok fazla takılma. Bana göre "semavi din" dedikleri (Tanrı demiyorum, gerçekten de o bambaşka bir konu) şey insanların ürettikleri bir mefhum. Bu tür dogmatik ifadeler insanı hislerinden utandırmaktan ve kendine yabancılaştırmaktan başka bir şeye yaramıyor. Mevlana'dan bahsederken kimse onun eşcinsel olduğunu kabul etmez mesela, ama öyledir. Bütün hayvanlarda da bu durum var. Annesi pengueni kırıta kırıta yürütmüş mü mesela? Veya maymunlar kız gibi mi giydirilmiş? İnsanın gelişim sürecinde ortaya çıkan bir şey bu, ve merak etme yalnız değilsin. Ben de ilk fark ettiğim zamanlar düşünüyordum "dünyada tek ben miyim?" diye. Ki gayet de düzgün bir insansın sen, düzgünlük karakterdedir. Eşcinsel olman seni "yamuk insan" yapmıyor. O yüzden kendine acıma artık, çünkü bu senin önünü sadece daha da tıkar. Ayrı bir ev tutabiliyorsan da bir an önce tut derim ben. Sonuçta aile bir yere kadar götürüyor işi, eğer olduğun gibi kabul edilmiyorsan belli etmeyip kendi başına yoluna devam etmen en hayırlısı. Yok eğer kabullenebileceklerse, homofobik olmayan bir psikologa gitmesi iyi olabilir.

negatif şeyler hayatımızda pozitif şeylerden cok daha etkilidir hep. bir sanat eserini yada en azından bir binayı yapmak insanın günlerini aylarını alırken yıkıvermek, mafetmek bi dakkasını almaz insanın.
işte bu hesap hep biz insanlar korkularımızdan kötülükten daha fazla etkileniriz. kolayımıza gelir cogu zaman negatifi yada zararlıyı seçmek
bence zor olan daha degerlidir ve aslında zorlugu da yoktur. sevmek zordur denilir gülümsemekte oysa aslında kolaydır akıl ve vicdan sahibi birisi için düşünmek..
yazılarından fazlaca etkilendim bende aynı dönemlerden gectim. cok tesekkür ederim burada bizimle cesurca paylaştıgın için umarım herkese faydası dokunur.
Din konusuna gelince neden dini tekeline alanların söylemlerine göre davranmak zorundayız ki? Allah yüzlerce defa Rahmetinden, Şefkatinden, herkese Adaletli davranacagından bahsederken kendine müracat eden el açan kimseyi (dikkat edin ayırım yok) boş cevirmeyecegini ümitsizliğe itmeyecegini kendisin üzerine yemin ederek söylerken biz kim oluyoruz ki (hele hele hetero tefsirciler) kafalarımıza göre yorum yapıyoruz.
Ayetlerde açık seçik kalbimizi evirip çevirdiğini söyleyen bizi türlü türlü yaratma gücü oldugundan hepimizin kendi imtahanlarıyla kendimize ne dersek onu bulacagımızdan bahsederken neden negatif düşünceler ile kalbimizi kapatıyoruz?
sanırım biz insanlar fazla şımarıyoruz Allahcılık oynuyoruz bence en büyük yanılgı bu.
ama gelde anlat
ben pozitif inanç diyorum kendimce ve insan gibi yaşamaya calısıyorum. kendime göre sınırlarım var imtahanımda aç gözlü olmaktan ve en büyük günah olan şirk ten sonra bir cana kastetmekten uzak duruyorum.
neyse bu mevzu uzar gider kendimce yazdıklarımdan sorumluyum sadece ama belki senin bakış açını, karamsarlığını değiştirir diye düşündüm. Allah herkesi kendi yarattı ve yarattıgını en iyi o bilir ve büyük bir şefkatle ancak yine kendisi adil olarak yargılayacaktır. birilerin yorumladıgı ve yargıladıgı 1 şeye takılıpta 100 şeyi feda etme derim ben. katil olmayı isteyecek biri degilsin merhametlisin eminim ve unutma Allah "habibim" dedigi bir insanın amcasını katleden vahşiyi bile affedecği umulurken (tevbeler sınırsızdır) sen neden kendini üzmekte meyilli olasın ki

Yorumlarınız ve desteğiniz ve varlığınız için teşekkürler..
O yazıları yazdığım dönemden bu yana bir yıl bile geçmedi ama yaşadığım değişim inanılmaz boyutta.(Değişmeyen tek şey değişimin kendisidir derler)
Gecenlerde aşk acısı ceken birisiydim, şimdilerde eski sevgilisi dönmek için yalvaran birisi.
Gecenlerde ablası ile birlikte yaşayan birisiydim, şimdi bekar evinde öğretmen arkadaşlarla kalan birisi.
Gecenlerde gay olduğu için kendini cezalandıran birisiydim, şimdi ise kendi cinsel özelliklerini tanımaya çalışan birisiyim.
Gecenlerde gizlinin ötesinde bi gaydim(kendinden dahi gizlemeye çalışırcasına), şimdi ise yaşadığı ilçede dahi gay arkadaş edinmiş sosyal birisiyim.
Gecenlerde ne gariptim ben öyle, şimdi ise kendisi gibi birisiyim.......

Berk,
Homoseksüellere hasta diyenler, buna yasak diyenler Heteroseksüellerdir.
Ozaman bize görede heteroseksüellik saçma olması lazım.
"ChoC iCe" rumuzlu arkadaşımıza katılıyorum, "ben buyum" demen gerekli.
Kimsenin bilmesine gerek yok, sen kendini bil yeter.
İnan çok mutlu olacaksın.

ne mutlu senin adına cok sevindim dostum . umarım gelecek günler daha da başarılı ve hayırlı olur mutluluklar getirir.