Konu: Çok çaresizim yardım...

Anneme eşcinselliğimi açıkladım. İlk başta "olur mu öyle şey, nasıl olur" gibi tepkiler verdi. Sonraları "nasıl doğurdum bu çocuğu, terbiyesiz sapık, git tedaviye, böyle evlat olmaz olsun" demeye başladı. Daha kötüsü fiziksel şiddet görüyorum. Girdiğim sitelere bile karışıyordu, bu daha da fazlalaştı. Okuldaki biriyle itişmiştik, annem de buna yoruyor. Dershanenin rehberlik hocasına anlattım, "anlatma rezilliğini" diyerek bana şiddet uyguladı annem. Onlar da okula anlatırmış, sağda solda konuşurmuş halimiz nice olurmuş. Ben de rehberlikte gizliliğin esas olduğunu söyledim ama anlayışsızca bağırıp çağırıyor. İşin kötüsü bu sene ÖSS'ye hazırlanıyorum ve evde gördüğüm baskı ve şiddet yüzünden artık değil ders çalışmak, nefes almak bile zaman zaman zul geliyor. Babamın tutumu da farklı değil. Anlattığımda sırt çevirdi bana. Ablama sorsanız, meseleyi takmıyor gibi ama annem bana şiddet uygularken seyirci kalıyor. Hatta üstüne bir de "sen de sorumluluğunu bil, ders çalış." diyor. Çalışabildiğimce çalışıyorum ama konsantrasyonum sıfıra indi. Bir psikiyatra götürüyorlar zorla ve ben ona da açıldım, "zamanla geçer" deyip ciddiye almadı beni. Saçımın çekilmesi, kafama yediğim terlik ve sopalar da cabası. Keşke kaçabileceğim bir yer olsa. Tüm bağlarımı -en azından anlaşılana kadar- koparmak istiyorum artık. Psikiyatrlara gitmeden "insan gibi" yaşamak, hormon ilaçlarından kurtulmak ve bir an önce evi terk etmek istiyorum. Kaçsam mı diye düşünüyorum, devamlı meslek tercihlerimde, okul isteklerimde zorlanmaktan bıktım. Yetmezmiş gibi bir de babamı kışkırtıyor annem "şuna iki tokat çak da kendine gelsin." Ne yapmalıyım arkadaşlar? Cidden çok yoruldum...

sevgili arkadaşım durumuna çom üzüldüm. keşke elimden birşey gelse

allah kolaylık versın ne desek burda boş yaşamak aşka boyle seyleri. ama sanırım tek kurtulusun bulundugun sehırden baska bır yere unv okumaya gıtmek kardeşim.

Bu durumda seni başka bi şehirde bi üniversiteye göndericeklerini sanmıyorum.
Bence iyi bi bölüme girmeye çalış (herşeye rağmen) ve üniversitede part time iş bul, mezun oluncada hemen iş bulmaya bak, o insanlardan olabildiğince çabuk kurtulmaya bak... O zamana kadar o insanların tacizlerini aldırma, onlar yokmuş gibi davran.
O hormon ilaçları mıdır nedir onları almıyosundur umarım zira sağlığını etkileyebilir. Psikiyatr denen öküzü de kandırmaya devam et her ne kadar onur kırıcı olsada o adamın yüzünü görmek... Güçlü ol!

Ne yazık ki baskıyla alıyorum ve sağlığım cidden kötü etkileniyor. İştahım kapandı zaten, uyuyamıyorum doğru dürüst, "sokak o...ları gibi geziniyorlar senin gibiler" denmesinden de bıktım. Teşekkürler.

Burda hangi tavsiyeleri alsanda hayatını hangi plan doğrultusunda kursanda çokta kendimiz yönlendiremiyoruz yaşadıklarımızı

choc ice a okadar dil döktüm yapma etme didim

Bak birden patlayıvermiş

Budurumda en geyiğinden bi tavsiye ''su yolunu bulur''

sen evdekilerle fazla diyaloğa girmemeye çalış tepki verme huyları böyleyse değişmez zaten.

olmamış gibi hayatını normalleştirmeye bak

Sana bulunabileceğim önerinin ne kadar doğru olduğu tartışılır. Ama yeterince ikna edici olursan, senin için herşeyin daha iyi olacağını söyleyebilirim.

Bir şekilde doktorunu ve aileni bu durumun değiştiğine inandır. Böyle tepki verdiklerine göre muhtemelen konu hakkında sadece kulaktan dolma bilgileri var. Geçti de vs. Ama bunu biraz zamana yay ki gerçekçi olsun.

Diğer yandan sınava asıl. Bırak onlar herşeyin değiştiğini sansın. Sen elindeki en büyük fırsatı, ÖSS'yi kaçırma. Adam gibi bir üniversite ve büyük bir şehre gittiğinde ise, rahatına bak..

Ben de istemem yalan söylemeni ama, görünen o ki bazı şeyleri yapmak zorundasın. Bu şekilde devam edemezsin. Ne kendine, ne de ailene zarar vermeden bu işten sıyrılmalısın...

Adaşçım, adam gibi yaşayabilmek için yalan söylemek zorundayız. Önünde ÖSS var, bu çok önemli ve bu aile durumunda gerçekten çalışamazsın. Choc Ice'ın verdiği tavsiyeyi verirdim ben de, en azından başka bir çözüm bulamazsan...
Teyze, amca tarzı daha açık görüşlü aile üyeleri varsa etrafta, onlardan birine taşınabilirsin belki? Ailen ne der bilmiyorum, bu tepkilerini daha da arttırabilir ya da tamamen sessiz kalabilirler, kendilerini tanımadığım için birşey diyemiyorum.
Bir başka öneri de, bir eşcinsel arkadaşınla konuşturman olabilir. Bunun elde olmadığını, tedavi edilemeyeceğini anlatacak ve aileni ikna edecek biri lazım. Ama tabii buna gösterecekleri tepkiden de emin değilim...
En kolayı Choc Ice'ın yöntemi, ama bu da sana ağır gelebilir. Olmadığın gibi davranmanın ne kadar kötü olduğunu biliyorum.
Umarım bir yolunu bulup kurtulursun. Umudunu yitirme (=

Izanami, açıkçası durumuna çok üzüldüm dostum. Ne kadar zor bir durumda olduğunu anlayabiliyorum. Maalesef bu hayattaki en zor imtihanlardan biri, sanırım en zor soruları cevaplamak durumundayız ve sanırım çok özel insanlarız ki Tanrı bizi bu şekilde sınıyor.

Ailenin bu durumu kabullenmediği, kabullenmemenin yanında sana da zarar verdiği ve bu durumu kaldıramayacak sosyokültürel düzeyde olduğu aşikar. Bu durumda hayatının yükünü omuzlarına almanın zamanı gelmiş. Elbette ailene artık düzeldim, kendimi iyi hissediyorum vb. yalanlar söyleyerek anlık durumunu kurtarabilirsin ancak bu yüreğindeki yaraları tamir etmez.

Senin en önemli kurtarıcın yine sensin abim. Çok çalışacaksın, hayatını kimseye muhtaç olmayacak hale getireceksin ve herkese-herşeye göğüs gerebileceksin.

Şu anda biliyorum çok zor ama tek yapman gereken duyu organlarını geçici süre tek noktaya monte etmektir. Duyma, görme, kafanı takma ve sadece çalış. Hayatını en güzel şekilde ve mutlu olabileceğin bir meslekte sürdürürken, kimseye muhtaç değilken bu dertlerin de bitecektir.

Senin için çok önemli olan şu günlerde sakın kendini üzme, kendine çok iyi davran, bir derdin sıkıntın olduğunda buralarda olduğumuzu sakın ha unutma dostum, sevgiler.

Izanami boncuğum,

Çok geçmiş olsun durumuna açıkça çok üzüldüm. Biliyorum çok yoruldun ama biraz daha dayanmalısın ve üniversiteyi kazanma hırsına yenik düşmeden istediğin bir bölümü seçip en azından ailenden bir parça uzak kalmak adına bunu kendin için yapmalı ve sabretmelisin. Yüzdün yüzdün kıyıya yaklaştığını sanıp kendini koy verirsen kaybedenlerden olursun bu nedenle çok diretme tabii ki annenin tarafını tutmuyorum ama sıkıntılara göğüs germez isek gün geldiğinde daha büyük sıkıntılara karşı nasıl dayanacağız

Hangi birimizin ailesi birbirinden ne derece farklı ki biraz da kültür meselesi bu biraz bilgiye sahip olsalar idi sana bakış açıları da davranışları da bambaşka olacak idi. Her zaman her istediğimiz ya da olması gereken için zaman gerektiğini bir kez daha vurgulamak istiyorum. Dayanmalı ve sabretmelisin ki bir çözüm yolu bulduğunda temkinli adımlar la hedefine dosdoğru yürüyebilesin.

Babanın sessizliğe bürünmesine cidden şaşırdım fakat inanıyorum ki onunda kendince bir bildiği ve görüşü vardır.

Hedefine yürüdüğün yolda engebeli yollar var diye yürümek istemiyorsan inan sana kimse yardımcı olamaz, onlara artık ilginin gaylik üzerinde kalmadığını mahsustan göstermek adına kendine kısa bir süreliğine çeki düzen ver, değiştiğini göster onlara sonrasında zaten kazandığın okumak için gittiğin şehirde kendin olabilirsin

Çevremiz de o kadar çok gizli kimlik ile dolaşan ve iş güç sahibi olan gay arkadaşlarımız var ki bazen kim olduklarını dahi bilemez duruma düşüyoruz. Sende zor bir göreve tabii olacaksın fakat başarı senden yana olacak buna inanıyorum sen bunu yapabilirsin boncuğum

Seni öpüyorum sağlıcakla kal ve herşey istediğin gibi olsun

Babam da kısa bir süre için sessizliğini bozdu ve "Bu duruma alışkın değilim, bizim ailede hiç öyle bir şey yok." dedi ama tabii ki bunu bilemeyiz, belki benim gibi gizli yaşayanlar vardır. Ben de ona "düzelmeye" çalıştığımı ve bunun az bir zaman alabileceğini, dilerse başka bir psikologa bu konu hakkında danışabileceğini söyledim. "Gerek yok." dese de kesinlikle annemden daha anlayışlıydı, alışması zaman alacak biliyorum ama bana fiziki şiddet uygulamayacağı da kesin. Ruh halimiz ne çabuk değişiyor, açıkladığım ilk günün sonunda aldığım bağırış çağırışlı tepkilerden ve "aman komşular duyacak rezilliğini" olayları sırasında canıma kıymayı dahi düşünmüştüm, sonrasında ise mücadele etmem gerektiğini, bunun benim hayati sınavım olduğunu, belki yıllar süreceğini ama emeğimin karşılığını mutlaka alacağımı anladım. Annem de önyargılı, "düzeldim" diye rol yapıyorum, ama bu konuyu canı isteyince sataşmak için koz olarak kullanıyor, ben de "merak etme rezilliğimi kimseye açmam" deyince gerisi geliyor zaten. "Düzelme" rolünü iyice benimsedim ama, güya "tedavi olmuş" gibi davranıyorum, hatta düzmece flört olayını bile düşünüyorum ikna edici olması için. Gerçekten teşekkürler, "tek ben miyim eşcinsel" meselesini aşmamı sağladığınız için.

Sevgili Izanami, gerçekten çok sıkıcı bi durum... En gerçekçi galiba Leon... Ne yazık ki anne babanın huyunu suyunu değiştirebileceğini ben de zannetmiyorum... Leon'un dediği gibi "fazla diyaloğa girmeden", olabildiğince "hayatını normalleştirmeye" çalış.. Bunu da ders çalışarak yapabilirsin ancak... kendini derslerine ver, hırsını derslerden çıkart.... Şu sırada "evden kaçmak" asla çözüm değil, bunu aklına bile getirme... İşleri daha da fazla karıştırmış olursun... Ders çalışarak, kitap okuyarak kaç...

Gittiğin psikiyatrist de The Lulz'un dediği gibi "öküz" anlaşılan... Hormon ilaçları neyin nesi oluyo anlamadım...

arkadaşlar ben de çok çaresizim, şuanda sanırım aşık olmuş durumdayım ki nefesim daralıyor, kalp atışlarım tishortümden bile belli oluyor bunu ciddi olarak söylüyorum, resmen tishortüm titriyor, yemek yiyemiyorum, ateşim çıkıyor. yaklaşık iki haftadır böyleyim ve üstüne üstlük bir de öğrenciyim, derslerime odaklanamıyorum. aşık olduğum şahsın gay olduğunu bile bilmiyorum. bir arkadaş ortamında tanıştık 32 yaşında ve bekar, öğretim görevlisi. 6-7 kişilik bir grup olduk birden ve ben onu görebilmek için herkesi bir araya getiriyorum. hep beraber olduğumuzda şarkılar söylüyoruz, sohbetler ediyoruz. yardım isteyeceğim konu şudur; bu arkadaş çaresiz aşk şarkılarını hepimiz söylerken benim gözlerime bakıyor -ama ben utanıp bakamıyorum bile-, beraber söylediğimiz şarkıları facebookta paylaşıyor, her defasında yolda yürürken bile olsak yan yana geliyoruz. En son olarak ta kardeşinin doğum gününe, ben tiyatro çıkışı herkese çorba içmeye gidelim dedim diye çok ama çok geç kaldı.birbirimiz ilk gördüğümzde -ki ben onu o saat dilimi içinde daha önce görmüştüm- yanımdan geçti döndü bir baktı, sonra yola devam edip tekrar dönüp baktı. ne yapacağımı hiç bilmiyorum? aramızda büyüklerimiz de var deneyimlilerimiz de. sadece nasıl emin olabilirim onu merak ediyorum ve ne yapmam gerekiyor nasıl davranmam gerekiyor? lütfen yardımcı olun bana. sanırım acı çekmeye başlıyorum.

faggy;
Sadece şarkıları söylerken, sende onun gözlerinin içine bak

faggy Nickli Üyeden Alıntı

arkadaşlar ben de çok çaresizim, şuanda sanırım aşık olmuş durumdayım ki nefesim daralıyor, kalp atışlarım tishortümden bile belli oluyor bunu ciddi olarak söylüyorum, resmen tishortüm titriyor, yemek yiyemiyorum, ateşim çıkıyor. yaklaşık iki haftadır böyleyim ve üstüne üstlük bir de öğrenciyim, derslerime odaklanamıyorum. aşık olduğum şahsın gay olduğunu bile bilmiyorum. bir arkadaş ortamında tanıştık 32 yaşında ve bekar, öğretim görevlisi. 6-7 kişilik bir grup olduk birden ve ben onu görebilmek için herkesi bir araya getiriyorum. hep beraber olduğumuzda şarkılar söylüyoruz, sohbetler ediyoruz. yardım isteyeceğim konu şudur; bu arkadaş çaresiz aşk şarkılarını hepimiz söylerken benim gözlerime bakıyor -ama ben utanıp bakamıyorum bile-, beraber söylediğimiz şarkıları facebookta paylaşıyor, her defasında yolda yürürken bile olsak yan yana geliyoruz. En son olarak ta kardeşinin doğum gününe, ben tiyatro çıkışı herkese çorba içmeye gidelim dedim diye çok ama çok geç kaldı.birbirimiz ilk gördüğümzde -ki ben onu o saat dilimi içinde daha önce görmüştüm- yanımdan geçti döndü bir baktı, sonra yola devam edip tekrar dönüp baktı. ne yapacağımı hiç bilmiyorum? aramızda büyüklerimiz de var deneyimlilerimiz de. sadece nasıl emin olabilirim onu merak ediyorum ve ne yapmam gerekiyor nasıl davranmam gerekiyor? lütfen yardımcı olun bana. sanırım acı çekmeye başlıyorum.

Sevgili faggy,

Onun da sana ilgisi olduğunu hissettiğine göre en kısa zamanda konuşmanı öneririrm. Fazla uzatma.. Ehhh öğr. gör. olduğuna göre seni anlayabilecek entellektüel düzeydedir diye varsayıyorum (gerçi ünv. de de hıyarlar çok ama sen zaten hıyar olup olmadıiğını anlamışsındır diye tahmin ediyorum). en fazla, senin yanlış anladığını söyler, o kadar... Kalkıp da ortaokul öğrencisi gibi seninle dalga geçmez, annene söylerim haa demez gibi geliyor. Daha rahat edeceksen, onunla başbaşa bi yemek ye, sinyalleri almaya devam edersen söyle... Böylece rahatlamış olursun...

Ben de Hayal Ali'ciğime katılıyorum. Arada şarkıların en damar yerlerinde de göz kırp ona. =)

şarkılar söylerken göz göze geliyoruz ama ben biraz utanıyorum. başbaşa yemek olayına gelince bunu o kadar çok istiyorum ki anlatamam ama sanki henüz o seviyede değilmişim gibi geliyor. biraz daha bekleyip o kıvama gelince söyleyeceğim, ne olursa olsun umrumda değil. tavsiyeleriniz için teşekkürler

biraz sabret dayanmaya çalış üni kazandığın zaman senin yokluğu anlarlar...çok zor olduğu biliyorum ama anneni bir doktorla konuşmasını sağlamaya çalış gösterdiği tepki doğrumu diye elimden başka bişey gelmiyor üzgünüm vah vah vah

Herşey gönlünce olsun hayatın deyerini bil senin benim gibi olamayanları düşün her zaman mutlu ol muck