Konu: yaşanılanlara nasıl bir başlık uydurabilirim ki??

herkese merhaba... nereden ve nasıl başlayacağımı bilmiyorum.. köşeye sıkışmış, yapacak bir şeyi olmayan, geleceğin korkusunu yaşayan bir kedi misali dönüp duruyorum yerimde. bazen kendi kendime oldukça derin konulara inip acaba cezalandırılıyor muyum diye kendi kendime soruyorum. hiç kimse kusursuz değildir cümlesi aklımdan çıkmıyor. benim de kusurum bu olsa gerek.. kader deyip çekilmek mi gerekiyor aradan? yoksa bir çıkar yolunu bulup sıyrılmak mı gerekiyor bu hayattan?

20 li yaşlarda bir gencin özellikle de hayatının baharında bu tip duygulara bürünmüş ümitsiz, yıkıcı, geleceğinden bir türlü emin olamayan bir hale bürünmesi bence ona en büyük ceza.

bu bir hastalık değil...... aynı zamanda seçim de değil. peki bu ne? en azından mantıklı açıklaması ne? bilimsel ismini açıklamama gerek yok. ne olduğu ortada.

anlattıklarım lütfen yanlış anlaşılmasın. eğer içimi dökebilmek ise amacım bunları söylemek zorundayım.

bebekliğinden beri el üstünde tutulmuş biriyim. anlatılanlara göre harika bir bebekliğim ve hatırladıklarıma göre de çok güzel bir çocukluk çağım oldu. her ebeveynin çocukları için dilediği olanakları yaşayabildim. özel okullarda okudum. yurtdışını epeyce gezdim. ana dilimin dışında kusursuz bir şekilde yabancı dile de sahip oldum. her ergen gibi biraz sorunlu da olsa yetişkinliğe yavaş yavaş adım atma çağlarım da hatırlanacak derece de güzeldi.

bu süreç içerisinde hissettiğim farklı duygular kafa karıştırıcı olsa da çok önemli değildi benim için. şuan hissettiğim önemi taşımıyordu o aralar. değişiklik yaşadığımın farkındaydım. hak verilecek yaşıma kadar tamamiyle heterosexual duygulara hakimken kısa bir süre içerisinde homosexual içerikler, düşünceler, yaşayışlar beynimi çepe çevre sarmaya başladı. dedim ya ergenlik; farklı duygular.. önem taşımıyordu benim için.

hemcinsime ilgi duymaya başladığımda dahi kızlar hala ilgimi çekiyor onlarla yakın ilişkilere girebiliyordum. peki bu duyguların değişme sebebi ne? toplum, dünya alışagelmiş belirli bür çizgi üzerinde devam ediyorken, toplum inancı, dünya görüşü hala hemcinslerle yaşanılan ilişkilere oldukça sıcak bakmıyorken bir gencin tercihi neden durup dururken değişir ki??

bunu hastalık olarak ta sayamıyorsak biz neyin içindeyiz?

şuan 21 yaşında bir üniversite öğrencisiyim. aldığım eğitimden, yaşadığım şartlardan, varolduğum hayattan dolayı parmakla gösteriliyorum. arkadaşlarım benle vakit geçirmekten çok büyük zevk alıyor. sahip olduğum yetenekler sayesinde arkadaşlarım, ailem, çevrem tarafından sıklıkla dile getirilen "seni alan kız yaşadı" ifadesi beni hep yerden yere vuruyor. basit, hafif ve utanmış görünümündeki bir tebessümün altında neler neler yatıyor. durumumu tam kabullenemememin yanında geleceğim konusundaki kaygılar, ailemin istekleri beni hep düsündürüyor. belki ailenin yada arkadaşların yada benim dışımdaki çevrenin istekleri II. planda kalsa da; önce ben önemli olsam da "ha" deyip geçilemiyor.

bütün bunların karşısında benden beklentisi olan aileme de verdikleri değerin karşılığını veremeyecek olmak beni o kadar üzüyor ki.. dışarıdan hiç kimse şu içinde bulunduğumuz durumu yaşamadan anlayamıyor. ne anlatsak, ne söyleseki kendimizi nasıl ifade etmeye de çalışsak boş.

hayattan zevk alamayacak duruma geldikten sonra sahip olduklarımın, yeteneklerimin, aldığım ve hala da alıyor olduğum eğitimin, iyi bir çevrenin, paranın ne öenmi var ki. demiştim ya hiç kimse kusursuz değildir. benim de sanırım kusurum bu.

bir gün olurda rüyalarımı bir kereliğine gerçekleştirme fırsatı verilseydi eğer, her şeyden bir kalemde sıyrılıp makul bir hayat karşılığında dünya işleyişiyle de doğru orantılı olan yaşamı seçer, çoluk çocuğa karışıp hayatımı böyle sonlandırmak isterdim....

içinizden bana hak vereninizde çıkacak, tamamiyle karşıt düşüncelere sahip olanınızda... eleştriye her zaman sonuna kadar açığım. gelişmek ve geliştirmek için en uygun yol bu...

yorumlarınızı bekliyorum.

sevgiler................. ..............

her anlamda aramıza hoşgeldin diyorum, dertlerinle, kimliğinle her şeyinle.

Güzel bir karakter gibi duruyorsun. Sen yorumlardan korkmuşsun? Senin kim olduğunu gördüklerinde senin için kötü düşüneceklerini varsaydığın sürece öyle olacaktır. Bugüne kadar senin artılarını baz alıp seni öven insanlar senin mutlu olabileceğin yaşam tarzını duyduklarında eğer senden çekileceklerse bunu pek de önemsememen gerek öyle değil mi?

Tüm benliğinle hoşgeldin aramıza. Mutlu olmayı hak ediyorsun sen. Bir dost edin...

işin büyük kısmını halletmişşin aslında ne derler şanslı doğmuşun onun dışındaki her şey gene seninle alakalı. neyin sebep olduğunu ben söyleyecek değilim yaşayan sensin çünkü. hem nedenini aramaktansa kendini bu şekilde kabul edip hayatına devam etmen daha rahat etmeni sağlar hayatta. kabul sürecini 8 sene gecikmeli yaşayan biri söylüyor bunu dikkatini çekerim kendini kabul etmediğinde nelerin yanlış ve ters gidebileceğini hiç anlatmıyım uzun sürer.
etrafımda çok sevilen biriyim demişsin ya seni bu halinle de sevecek bir sürü insanda bulabilirsin eminim. kendine iyi davran

ve tırtıl kozadan çıkmayı başarır, gökkuşağı renklerinde ipeksi ama narin kocaman kanatlatı olan bir kelebeğe dönüşmüştür.

valla arkadaşlar ne güzel yazmışlar. biz de geçtik bu evreden kabullenmek gerek bazen kendini bazen insanlara inat durmak gerek kendinin arkasında.

ama dikkat et sözlerime gayliğinin heterolugunun demedim kendisinin dedim nasıl mutlu isen, kendinle barışık isen. her tırtıl kelebek olmuyor arada güve de çıkar başka birşeyde

hoşgeldin aramıza her neysen ne hissediyorsan. en azından "hissedebiliyor" olman biile çok güzel. sen ütüne üstelik bir de ifade edebilmişsin.