Anne-babanızın birbirine olan aşkından sevgisinden ne haber? Hala birbirine olan aşkları-hadi abartmayalım ama- sevgileri tam gaz devam mı ediyor, yoksa birliktelikleri bir “mecburiyet” halini mi aldı? Yoksa yoksa, birbirlerine lanet ederek ayrılıp huzura mı kavuştular?
En kötüsü birlikteliklerin “mecburiyet” halini alması… Gt..leri ayrılmayı yemediği için ne kendileri, ne de çevreleri huzurlu olabiliyor… En komiği de “çocukları” bahane etmeleri… “Yakışırmıymış hiç bu saatten sonra ayrılmak… sırf çocuklar için birbirine katlanıyolarmış da… boşanmış anne babanın çocukları dedirtirler miymiş” filan da falan… Yani sizing yüzünüzden…. Aslında kilit kelime “bu saatten sonra“… “Bu saatden sonra”, kendilerine talip çıkmayacağını bildiklerinden “yalnız ölmek” den korkuyolar tabiii… Allah huzurlu uzun ömürler versin herkesin anne babasına…
Bana gelince,
Hani ders kitaplarında gördüğünüz cinsten “mutlu bi aile tablosu” na bizim evde hiç şahit olmuş değilim… Acaba hangi vesile ile mutlu oldukları bi anda benim doğmama sebep olduklarını da hep merak etmişimdir. Çünkü, annemle babamın birbirine sarıldığını, öptüğünü, birbirine sevgi sözcükleri ile hitab ettiğini ömrümde görmüş diilim.
Evin en küçük çocuğu olarak, ben onların aynı yatakta yattığını da asla görmedim.. Ayrı odalarda yatarlardı… Ehhh bizim evde herkesin ayrı odalarda yatıyor oluşundan dolayı da komşumuz Fatmanım teyzenin kocasıyla aynı odada ve de hatta aynı yatakta yattığını öğrenince acaip şaşırmıştım… Yaşını başını almış koskoca insanlara sanırım hiiiç mi hiç yakıştıramamıştım… Evde bu konuyu açtığımı hiç zannetmiyorum, çünkü hemen yüzü kızaran utangaç bi çocuktum… ama günlerce kafamı da kurcalamıştı…
Evimizin en huzurlu olduğu anlar, ikisinin birarada bulunmadığı durumlardı… Her ikisi de çalışan insanlar olduğundan yorgun olup biri erken yattığında “kavga çıkma” olasılığı da ortadan kalkardı.. Allahtan babam da sıkça seyahate çıkardı zaten… En riskli günler ikisinin bir arada olduğu tatil günleriydi… İkisi de haliyle uyanık olduğundan kavga çıkma riski çok yüksek olurdu…
Birbirlerine şiddet uygulamazlardı ama çok yüksek perdeden bağırış çığırış biçiminde cereyan ederdi kavgalar.Annemin sesi daha yüksek perdeden çıkar, babamı bastırırdı… Daha büyük kavgalarda evdeki eşyalardan hırslarını çıkartırlardı. Cam, çerçeve iner, tabak, çanaklar parçalanırdı… En korktuğum anlardı… Çooook sonradan yunan restoranlarında da keyiften tabakları yere fırlatıp kırdıklarını öğrendim…
Büyük kavgaların ardından babam, “bi daha gelmemek üzere” çantasını alıp çıkardı… çoook üzülürdüm tabiii… O gelmezse bana kim oyuncak getircek di mi ama? Annem, “hiiiç üzülme, baban eşek gibi gelecek, başka nereye gidcek” diyerek beni teselli ederdi… Dediği gibi de olurdu valla… Anlaşılan rahmetli, bu terkedişlerin “bkunu çıkartmıştı”…
Hiç bi zaman boşanmadılar….
Evdeki bu hırlaşmalar, babamın ölümüyle son buldu… 14 yaşındaydım… Annem babamın ölümüne çok üzüldü. Hani “kör ölür badem gözlü olur” hesabı… Sonradan anladım ki bu kavgalar, onların hayatına “dinamizm”,” heyecan” “renk” katan en önemli unsurmuş… Bu heyecana bizi de ortak ederlerdi…
Mutlu aileler gördüğümde hep şaşırmışımdır, tıpkı Fatmanım teyzenin aynı yatakta kocasıyla yatıyor oluşu gibi…
yazının bazı yerleri benim ebeveynlerimin hikayesi gibi olmuş. önemli benzerlikler var. özellikle bir araya geldiğinde kavga etmeleri gibi. ayrı yataklarda yatmaları gibi... senin hikayense sanki benim hikayem gibi. yer yer gorki'nin çocukluğum ve ekmeğimi kazanırken tadı vardı hikayende. eline, aklına sağlık dostum.
Yalnız ben.Gecenin karanlığı kadar belirsizim.
Değilim. Hemde hiç..
1, si annemle babam sürekli kavga ediyor..
2, hayatım çok zor erkek arkadaşlarım hiç olmuyor onlara kayşı birşeyler hissetmekten bıktım bıktım bıktımmm
çocukluğum aile bakımından berbat geçti.devamlı kavga edilirdi.....halen de aynı saçmalıklar devam ediyor.zaten bu sebepten dolayı,yakın zamanda ailemden ayrı olarak yaşamaya başladım.....
herkese sevgiler...
Bazı küçük sorunlar haricinde evet, umarım yakında onlardan da kurtulurum. Küçük diyorum ama çok sinir bozucu oluyorlar bazen.
hayıraile içi şiddet qörüyorum
![]()
Ailem surekli kavga ediyor babamdan olesıye nefret edıyorum ki..
Böyle bir ailede gizli gay olmak olesiye zor ki..
baba soğuk anne sıcakkanlı şefkatli olunca sanırım gay olmakta kaçınılmaz oluyorbütün sebep bu değil tabii ki ama ailenin bu durumdaki etkisi yadsınamaz herhalde. gerçi her ailesi mutsuz olanda gay olmuyor. neyse çokta mutlu bir çocukluk geçirdim diyemiycem hemen büyümeye çalışırdım olgun davranırdım çünkü elimde olmayan şeylerden ötürü mutsuz olmayı gururuma yediremezdim. ailenin başarısızlığı beni başarılı olmaya itti diyebilirim artık gaza gelmek mi denir hıs yapmak mı bilemiycem. heptende mutsuz değildik canım bir iki hoş anım vardır
![]()
......................... ......................... ......................... ......................... ......................... ..............
30x34y'cim, valla gülümsettin beni ya.Ailesi mutsuz olan da gay olmuyor tabii si. Ama ben mutlu gayler de görmek istiyorum ya.
Annem biraz ısrarcıdır, babam daha anlayışlı.
Acaba ben bunun için mi gay oldum?
Aslında böyle diyerek biraz homofobik konuşuyoruz diye düşünüyorum. Yani gayler mutsuz ailelerden çıkıyor, bunun için eşcinsellik hastalık gibi oluyor. Senin öyle demek istemediğini biliyorum ama homofobikler psikoloji uzmanı gibi bunu kullanıyorlar hep.
Mutlu gayler görmek istiyoruz.![]()
iyi tamam mutluyummutlu oldun mu
mutlu olduysan daha bir mutlu olucam ona göre cevap ver
![]()
......................... ......................... ......................... ......................... ......................... ..............
......................... ......................... ......................... ......................... ......................... ..............
Bu Konuyu Paylaşın !