"Mutlu bir aileden misiniz?" sorusuna kafam takıldı, birçok kişinin ailesi mutsuzdu. Cevaplar olumsuzdu. Düşündüm, acaba homofobikler haklı mı? Biz gerçekten travmatik geçmişleri yüzünden bu yola "düşmüş" acınası varlıklar mıyız? Kuzenim beni taciz etti mesela, ama bundan önce de hemcinslerimden hoşlanıyordum ki. Ama soru kafama takıldı, rahat bırakmıyor. Hiç mutlu gay yok mu aramızda? Hep "travmalardan" mı gay oluyor insanlar? Bir de "eşcinsellik hastalıktır" demek demokrasiymiş. Nefret etseler bu kadar kötü olmaz ama acınacak biri gibi görünmek berbat. Fikirleriniz nelerdir acaba?
Her eşcinselin travmatik ya da dramatik bir geçmişi olmayabilir. Böyle bir genelleme yapmak çok saçma. Homofobikler'in ne dediğinin, ne düşündüğünün önemi yok. Kaldı ki acaba onlar doğru mu söylüyor, kim ne düşünür gibi şeyleri kafana takıp hayatı kendine zindan etme. Adı üstünde Homofobik...
Eşcinseller acınası varlıklar değil aksine dünyanın en modern ve sosyal insanlarıdır. Bilgi birikimleri, estetik anlayışları Hetorolara göre daha fazladır ve çoğu eşcinsel en az iki dil bilir.
Zamanında siyahiler dışlanırdı. Aynı durum şimdi eşcinseller için var ama daha hafif bir şekilde. Gün gelecek, günümüzdeki olumsuz düşünce tarzıda kalakacaktır...
Eşcinselliğin kuzeninin tacizinden sonra oluşmaz. Ondan öncede kendindeki farklılığın farkındaymışın zaten. Eşcinsellik çok küçük yaşta ve istemeden, farkında olmadan oluşur...
Çevremizde olmasa bile ekonomik kazancı iyi olan ve mutlu olan hatta bir birlikteliği olan eşcinseller var. Benim çevremde var mesela...
Bunu ben de düşünmüştüm. Ben de çok eskilerden beri hemcinslerimden hoşlandığımı farkettim... Bu düşüncemden vazgeçtim (:
Bu Konuyu Paylaşın !