ben öyleyim...tam 20 sene bitti bu yıl..eminim aramızda ve yakın çevremizde bu tip insanlar vardır...fikirlerinizi merak ediyorum?bakalım kim kimin duygularına tercüman olacak...:helal:
boşanmış bir ailenin çocuğu olmadığımdan ne yazacağımı bilemedim nasrettin hoca misali damdan düşenini getirin demiş
ama çevremde gördüklerim ve tecrübelerim karşısında gerçekden çok zor bi durum olduğunu biliyorum ve boşanmalarda kaybeden taraf çocuklar olduğunu düşünüyorum
iki aklı başında görünen kişiler canlarından can katarak dünyaya getirdikleri evlatlarının sonunu düşünmeden ayrıla biliyorlarsa diyecek hiç bişey bulamıyorum
ne kadar zorda olursam olayım evlatlarım için her zorluğa göğüs gererdim diyorum
ama tabiki yaşayanlar daha iyi bilir
boşanmaya hoş bakmıyorum.boşanmak doğru değildir.boşanacaksan evlenmeyeceksin! evlilik yürümüyor olabilir,ilişki yıpranmış olabilir,karşılıklı incitmeler olabilir...ama o zaman evleneceğin kişiyi iyi seçeceksin.evlilik kutsaldır diye ötenler bu kutsallığı ne çabuk bi günaha değişebiliyolar boşanarak...hem kaybedilen zamana,hem çocuk varsa ona yazık.
boşanmış bir ailenin çocuğu olmak nasıldır bilmiyorum.anne ve babam uzun süre ayrı kalmış olsa da, boşanma olmadı.az çok biliyorum bunun için bunları ama yine de o psikolojiyi tam olarak kestiremiyorum.
çevremde böyle arkadaşlarım çok var.hakikaten az değil.ama onların psikolojisinde herhangi bi farklılık gözlemlemedim.
Kim evlenirken ileride boşanacağını bilebilir ki?...Bence evde anlaşamayıp,çocukların önünde kötü sözler söyleyip,kavga eden bir çift olacaklarına boşansınlar daha iyi...
İnsan bazen karşısındaki insanı tanıyamıyor işte,işler değişiyor...yıllar da her zaman insanları aynı tutamayabiliyor...
Benim böyle bir durumum yok çok şükür,herşey iyi...ha tabi arada tartışmalar olabiliyor da o kadarı olacak tabi...
:helal:peno Nickli Üyeden Alıntı
ölüm bizi ayırıncaya kadar diyip ilk zoru görünce boşananları hiç tasvip etmiyorum:ignore:
tebi herkesin özeli saygı duyarum o da ayrı
bizimkilerde boşandılar.
ne koyuyor ama biliyormusunuz, hani dışarıda veya bir ortamda bir aile görüyorsunuz veya ben annemle yaşadığım için dışarıda babasıyla gezen birini görünce çok kötü oluyorum.
bizim sokakta bi abim var tır şöförü geçenlerde 1 ay yoktu geldiğinde çocuklarının sarılışını onun çocuklarına sarılışını görünce hiç unutamam sabaha kadar oturup ağlamıştım. gerçekten koyuyor yani.
ölü değil varolduğunu biliyorsunuz ama yok işte![]()
üzülme kedicik ya ben o duyguyu hiç yaşamadım ama böylesi daha hayırlı olmuştur belki...
Bu Konuyu Paylaşın !